Twoja oferta nie sprzedaje? Zanim obniżysz cenę, przeczytaj to.
Jeśli Twoja oferta nie sprzedaje, zanim obniżysz cenę, sprawdź, czy klient rozumie, jaki problem rozwiązujesz, co dzięki Tobie zyska i dlaczego warto wybrać właśnie Ciebie.
Twoja oferta nie sprzedaje? To nie wina ceny.
Pierwsze miesiące własnej firmy wyglądały u mnie tak: wysyłałam oferty i odświeżałam skrzynkę. Minął pierwszy miesiąc. Potem drugi. Trzeci. I wciąż… nic.
Nie dostawałam nawet odmowy, a odmowa byłaby przecież informacją, z którą da się coś zrobić.
Wtedy tłumaczyłam to sobie najprościej, jak się dało: że jest za drogo, że rynek ma taniej, że trafiam akurat na ludzi, którzy szukają najniższej ceny.
„Za drogo” prawie nigdy nie znaczy „za drogo”.
Dzisiaj, po siedemnastu latach, słyszę to zdanie od drugiej strony. Od ekspertów, którzy mają świetny produkt i nie rozumieją, dlaczego nikt go nie kupuje.
I prawie zawsze mówię im to samo. „Za drogo” to najuprzejmiejszy sposób powiedzenia „nie rozumiem, za co płacę”.
Bo cena sama w sobie nic nie znaczy. Znaczy coś dopiero w porównaniu z tym, co klient dostaje. A jeśli nie wie dokładnie, co dostaje, to każda kwota jest za wysoka. Nawet trzysta złotych.
Człowiek, który nie wie, czego chce, nie podejmuje decyzji.
Zauważ, że klient rzadko mówi „nie”. Mówi „muszę to przemyśleć”, „wrócimy do tematu po wakacjach”, „prześlij mi więcej informacji”. To nie są odmowy. To jest zawieszenie.
Temat został zresztą dobrze przebadany. Analiza blisko stu badań nad podejmowaniem decyzji pokazała, że nadmiar możliwości rzeczywiście może utrudniać wybór – ale tylko w określonych warunkach. Wtedy, kiedy zadanie jest trudne, kiedy oferta jest skomplikowana i kiedy człowiek nie ma jasno określonych preferencji. Czyli dokładnie wtedy, kiedy nie wie, czego właściwie chce.
I chodzi o to, żeby zrozumieć, do czego właściwie służy oferta. Nie po to, żeby zachwycać ani pokazywać, ile umiesz, ale po to, żeby rozwiać tę jedną konkretną wątpliwość.
Sześć słoików dżemu kontra dwadzieścia cztery.
Jest taki eksperyment, który to pokazuje najlepiej. Badacze ustawili w delikatesach stoisko z dżemami. Raz kładli na nim dwadzieścia cztery rodzaje, raz sześć.
Przy dużym wyborze zatrzymywało się więcej ludzi, ale kupiło zaledwie trzy procent z nich. Przy małym wyborze kupiło prawie trzydzieści.
Trzeba jednak uczciwie dodać, że było to jedno badanie, a późniejsze analizy pokazały, że ten efekt nie występuje w każdej sytuacji. Ale w połączeniu z tym, co napisałam wyżej, daje bardzo praktyczną wskazówkę. Bogata oferta dobrze wygląda na papierze. Problem w tym, że im więcej dajesz klientowi możliwości, tym trudniej może mu być podjąć decyzję.
To jest cała różnica między ofertą, która leży, a tą, która sprzedaje.
Klient nie płaci za to, ile masz do zaoferowania. Płaci za to, jak szybko rozumie, co się zmieni w jego życiu.
Wiesz co, wracam czasem myślami do tamtych moich pierwszych ofert i dzisiaj widzę dokładnie, czego w nich brakowało. Opisywałam w nich, co robię i jak pracuję, zamiast pokazać, co konkretnie klient zyska na końcu i dlaczego powinien wybrać właśnie mnie. To była oferta o mnie, nie o nim.
Ten sam mechanizm widać u Joy Mangano. W 1990 roku, jako samotna matka trójki dzieci pracująca w kilku miejscach naraz, wymyśliła mop, który wyżyma się sam. Kiedy mop pierwszy raz trafił do telesprzedaży, pokazywał go ktoś inny i sprzedał się słabo. W 1992 roku sama stanęła przed kamerą i sama pokazała, jak ten mop działa. Sprzedała ponad osiemnaście tysięcy sztuk w niecałe pół godziny. Ten sam mop. Zmieniło się tylko to, kto go pokazał i jak.
Pięć rzeczy, których Twojej ofercie może brakować.
Konkretny problem. Nie piszesz, że pomagasz ludziom się rozwijać. Piszesz, że pomagasz menedżerom, którzy boją się wystąpień i przez stres przed prezentacją tracą szansę na awans.
Jasny rezultat. Klient ma wiedzieć, co dostanie na końcu. Nie „większa pewność siebie”, tylko „po sześciu tygodniach prowadzisz prezentacje bez tremy”.
Unikalny mechanizm. Twój sposób dojścia do tego rezultatu. Kolejność kroków, autorska metoda, konkretne narzędzie, którego nie ma nikt inny.
Dowód. Efekty, opinie, liczby, zrzut rozmowy z klientem. Jeśli nie masz jeszcze opinii, pokazujesz własne wyniki i doświadczenie.
Jedno wezwanie. Jedna rzecz do zrobienia, powiedziana wprost. Nie „zapraszam do kontaktu”, tylko „napisz START, a wyślę Ci szczegóły”.
Zauważ, że żaden z tych pięciu punktów nie dotyczy ceny. To nie jest przypadek.
Siedem lat sprzedaży od drzwi do drzwi.
Sara Blakely przez mniej więcej siedem lat sprzedawała faksy, chodząc od drzwi do drzwi dla firmy Danka, aż w końcu awansowała na stanowisko krajowego trenera sprzedaży.
Pomysł na Spanx przyszedł w 1998 roku. Przez kolejne dwa lata po pracy i w weekendy szyła prototypy, jeździła do fabryk pończoch, a przez cały ten czas nie rezygnowała z etatu. W 2000 roku ruszyła z własną firmą, inwestując w nią pięć tysięcy dolarów oszczędności zarobionych na sprzedaży faksów. Z pracy odeszła czternastego października 2000.
Jeden wąski produkt, jeden problem, jedno zdanie, które ten problem opisywało. Ale dopowiem uczciwie, bo inaczej wyszłaby z tego zbyt piękna historia: prawdziwy przełom nastąpił dwa i pół tygodnia po odejściu z pracy, kiedy jej produkt został pokazany w programie Oprah Winfrey – za darmo. Tego nie da się zaplanować. Można za to stworzyć produkt, którego wartość da się wyjaśnić w jednym zdaniu.
Czasem to jednak jest cena.
Nie chcę Ci wmówić, że cena nigdy nie gra roli. Gra, i to w jednej bardzo konkretnej sytuacji: wtedy, kiedy mówisz do ludzi, których po prostu na to nie stać.
Tylko wtedy problem nie leży w ofercie. Leży w tym, komu ją pokazujesz. Możesz zmieniać słowa w nieskończoność, ale to niczego nie naprawi, jeśli mówisz do niewłaściwych ludzi.
Co z tego wynika?
Klient nigdy nie ocenia ceny w oderwaniu od tego, co dostaje w zamian. Jej wysokość ma sens dopiero w zestawieniu z rezultatem, który klient potrafi sobie wyobrazić.
„Muszę to przemyśleć” nie zawsze oznacza odmowę. Często jest sygnałem, że klient nadal ma wątpliwości, których oferta nie rozwiała.
Gdy do wyboru było sześć dżemów, na zakup decydowało się prawie 30% klientów. Gdy było ich dwadzieścia cztery – zaledwie 3%. Większy wybór nie zawsze oznacza więc większą sprzedaż.
Spójrz teraz na swoją ofertę i sprawdź, którego z pięciu elementów w niej brakuje. Najczęściej brakuje jasno pokazanego rezultatu.
Najczęstsze pytania:
Konkurencja ma taniej. Co wtedy? Wtedy tym bardziej nie schodzisz z ceny, tylko doprecyzowujesz rezultat. Klient porównuje ceny dopiero wtedy, gdy nie widzi różnicy w tym, co dostanie.
Nie mam jeszcze żadnych opinii ani wyników klientów. To normalne na starcie. Dowodem jest wtedy Twoje doświadczenie i efekty, które masz już za sobą, choćby z etatu. Pierwsze opinie zbierasz od pierwszych trzech osób i to wystarczy.
Czy obniżenie ceny na start ma sens? Ma, jeśli świadomie kupujesz sobie pierwsze opinie i mówisz o tym wprost. Nie ma, jeśli obniżasz, bo boisz się usłyszeć „za drogo”. W drugim przypadku po prostu przesuwasz problem o miesiąc.
Muszę zmienić produkt, żeby to naprawić? Najczęściej nie. Prawie zawsze zmienia się sposób przedstawienia oferty, a nie jej zawartość. Ten sam program może sprzedawać się zupełnie inaczej, kiedy pokazujesz klientowi efekt, który osiągnie, zamiast skupiać się na tym, co będziecie robić podczas zajęć.
Źródła:
Kiedy nadmiar wyboru realnie utrudnia decyzję: metaanaliza 99 obserwacji (7 202 osoby) wskazała cztery czynniki, które nasilają efekt przeciążenia wyborem – złożoność zestawu opcji, trudność zadania decyzyjnego, niepewność własnych preferencji i nastawienie na minimalizowanie wysiłku. Po uwzględnieniu tych czynników efekt jest istotny statystycznie. A. Chernev, U. Böckenholt, J. Goodman, *Choice overload: A conceptual review and meta-analysis*, „Journal of Consumer Psychology” 2015, nr 25(2), s. 333–358. PDF (https://chernev.com/wp-content/uploads/2017/02/ChoiceOverload_JCP_2015.pdf). Zastrzeżenie: to metaanaliza badań konsumenckich nad asortymentem produktów, a nie badań nad ofertami usług eksperckich. Mówi o warunkach brzegowych efektu, nie o skuteczności konkretnej oferty.
Eksperyment z dżemami: przy stoisku z 24 rodzajami dżemu kupiło 3% klientów (4 osoby), przy stoisku z 6 rodzajami prawie 30% (31 osób); łącznie w badaniu 249 klientów. S. S. Iyengar, M. R. Lepper, *When Choice is Demotivating: Can One Desire Too Much of a Good Thing?*, „Journal of Personality and Social Psychology” 2000, nr 79(6), s. 995–1006, badanie 1. Zastrzeżenie: to jedno badanie terenowe na małych liczbach bezwzględnych, a metaanaliza 50 eksperymentów z 2010 roku nie znalazła przeciętnego efektu nadmiaru wyboru (B. Scheibehenne, R. Greifeneder, P. M. Todd, „Journal of Consumer Research” 2010, nr 37(3), s. 409–425). Dlatego w tekście liczba jest ilustracją mechanizmu, a nie prawem rynku.
Joy Mangano: po rozwodzie w 1989 utrzymywała trójkę dzieci z kilku prac naraz (m.in. kelnerka, kierowniczka rezerwacji w linii lotniczej); w 1990 opracowała samowyżymający Miracle Mop; według Biography.com mop trafił na antenę QVC bez autorki i „didn't do very well”, a jej własny występ w 1992 sprzedał ponad 18 000 sztuk w niecałe pół godziny; w 1999 sprzedała firmę Ingenious Designs koncernowi USA Networks (właściciel HSN). Biography.com (https://www.biography.com/personality/joy-mangano) · Wikipedia (https://en.wikipedia.org/wiki/Joy_Mangano). Zastrzeżenie: detal o słabej pierwszej emisji bez niej pochodzi z jednego źródła (Biography.com); Wikipedia mówi tylko, że mop „sprzedawał się skromnie na początku”. Nie znamy liczb z tej pierwszej emisji, dlatego tekst ich nie podaje. Film „Joy” (2015) jest udramatyzowany i nie jest źródłem faktów. Historia nie dowodzi, że każdy produkt sprzeda się po zmianie opisu – dowodzi, że ten sam produkt może sprzedawać się różnie zależnie od tego, jak jest pokazany.
Sara Blakely: około 7 lat sprzedaży faksów od drzwi do drzwi w firmie Danka (do stanowiska krajowego trenera sprzedaży), pomysł na Spanx w 1998 roku, około 2 lata rozwijania produktu po godzinach, start firmy w 2000 roku z 5 000 dolarów własnych oszczędności, odejście z etatu 14 października 2000, ekspozycja w programie Oprah Winfrey około 2,5 tygodnia później. CNBC (https://www.cnbc.com/2019/04/03/self-made-billionaire-spanx-founder-sara-blakely-sold-fax-machines-before-making-it-big.html) · Talkroute (https://talkroute.com/spanx-ceo-sara-blakely-built-billion-dollar-business/). Zastrzeżenie: siedem lat sprzedaży faksów w większości poprzedzało Spanx, a nakładanie się etatu i firmy trwało około dwóch lat, nie siedem. Data powstania pomysłu pochodzi z jej własnych relacji, nie z dokumentów. Przełom sprzedażowy dała darmowa ekspozycja w telewizji, więc historia nie jest przepisem do powtórzenia.
Chcesz zacząć budować własny biznes?
Pobierz bezpłatny biznesplan i zrób pierwszy krok.
Pobierz biznesplan